माझा वैयक्तिक अनुभव असा आहे की सकाळच्या पहिल्या चहाच्या वेळी जो वेळ नवरा-बायको एकमेकांसोबत घालवतात तोच सर्वोत्तम असतो. नव्या दिवसाच्या तयारीला इथे सुरवात होते.. नव्या स्वप्नांचा या गप्पांमध्ये जन्म होतो.. हाती असलेल्या कामांना मार्गी लावण्याच्या योजना ठरतात.. मनातलं काही उघड होतं.. एखादी मागणी समोर येतं अन क्वचित काही नाराजी सुद्धा वाफाळत समोर येते..!
रोजच्या धावपळीला लागणारी उर्जा अन उमेद देतो हा पहिला चहा अन त्यासोबत घोटाघोटाने मारलेल्या या गप्पा देतात एक उर्मी ..!
संध्याकाळच्या चहाची चव... आपला दिवस कसा होता यावर अवलंबून असते.. मनासारखी कामं पार पडली असतील तरी किंवा फार काही समाधानकारक घडलं नसेल तरी... मन आणि शरीर थोडं थकलेलं असतं.. दिवसभरातल्या पळापळीने..! जोडीदार सुद्धा आपापल्या कामात गुंतलेले असतात... त्यांचाही दिवस असाच आनंद किंवा निराशा देऊन गेलेला असतो. त्यामुळे संध्याकाळचा चहा फार यांत्रिक पणे घेतला जातो.
रोज घरातल्या ठरलेल्या ठिकाणी, सकाळच्या चहाचे घुटके घेत घेत एकमेकांसोबत घालवलेले क्षण खूप काही देत असतात. सोबत.. आधार.. हुरूप.. उत्साह.. असं बरंच काही..!
संध्याकाळच्या चहाची चव... आपला दिवस कसा होता यावर अवलंबून असते.. मनासारखी कामं पार पडली असतील तरी किंवा फार काही समाधानकारक घडलं नसेल तरी... मन आणि शरीर थोडं थकलेलं असतं.. दिवसभरातल्या पळापळीने..! जोडीदार सुद्धा आपापल्या कामात गुंतलेले असतात... त्यांचाही दिवस असाच आनंद किंवा निराशा देऊन गेलेला असतो. त्यामुळे संध्याकाळचा चहा फार यांत्रिक पणे घेतला जातो.
रोज घरातल्या ठरलेल्या ठिकाणी, सकाळच्या चहाचे घुटके घेत घेत एकमेकांसोबत घालवलेले क्षण खूप काही देत असतात. सोबत.. आधार.. हुरूप.. उत्साह.. असं बरंच काही..!
दिवस बदलतात तसे हातातले कप आणि त्यावरची नक्षी बदलत जाते...या चहाची लज्जत कायम रहाते.. इतकच नाही तर ती छान मुरत जाते..! न सांगता एका मनीचे दुसऱ्या मनी पोहचू शकते. कधी कधी असही होतं... की कोणालातरी एकट्यालाच प्यावे लागतात हे घोट... एखाद्या दिवशी किंवा काही काळ सोबत नसते.. मग चुकल्या चुकल्यासारखं वाटतं.. चवच जाते... चहाची अन मनाची सुद्धा..! कधी कधी सोबतच असतो आपण... पण काही तरी बिनसतं... आचार आणि विचारांचं प्रमाणच बिघडतं.. अन रोजचाच चहा.. पण एकदम बेचव लागतो... समोर असूनही सोबत नसतो..!
पण फार काळ नाही रहात हे चित्र... चहाच्या तजेलदार सुवासात अन सकाळच्या वातावरणात मनातलं मळभ हटतं... सारं काही ताजंतवानं होतं..वाफाळलेल्या ताज्या रसरशीत चहासारखेच..सहवासातले क्षणही धुंदावतात! पण केंव्हातरी तो क्षण सुद्धा येतो...
चहा एकट्यानेच प्यावा लागतो... सोबत गमावलेला.. चव हरवलेला.. कोणा दुसऱ्यानेच करून दिलेला.. बेचव चहा..!
चहा एकट्यानेच प्यावा लागतो... सोबत गमावलेला.. चव हरवलेला.. कोणा दुसऱ्यानेच करून दिलेला.. बेचव चहा..!
कधी जागा बदलतात... दिवस पालटतात.. चव हरवते... कारण सोबत ही हरवलेली असते ..! चहाचा तो ताजा गुलाबी रंग.. आणि ती मनाच्या जिव्हेवर पसरलेली अवीट गोडी... पुन्हा म्हणून कधी भेटत नाही...!
म्हणून सोबत आहोत तोवर त्या क्षणांचे घोट मनापासून घ्या..!
मदन देशमुख, पुणे.
No comments:
Post a Comment